Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

Το Άγιο φως ανατινάζει τις αποφάσεις της δήθεν «Αγίας και μεγάλης συνόδου»


ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ ΑΝΑΔΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΟ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤHΜΕΝΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ...

.... ΚΑΙ ΑΝΑΤΙΝΑΖΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΝ ΠΛΑΝΗΙ ΕΥΡΕΘΕΝΤΩΝ ΣΥΝΕΔΡΩΝ  ΤΗΣ ΔΗΘΕΝ «ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ»  ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΣ ΕΚΕΙ ΚΑΤΩ ΣΤΟ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ! (16-26 ΙΟΥΝΙΟΥ 2016)

Η Ανάστασις του Κυρίου για μια ακόμη φορά μας έφερε μπροστά στο κατ΄έτος επαναλαμβανόμενο υπερφυές και ανεξήγητο θαύμα της εξ ουρανού αποστολής του Αγίου Φωτός και της αφής αυτού από τό κενό Μνημείο, δηλ. από τον τάφο του Αναστημένου Σωτήρος μας Ιησού Χριστού, εκεί κάτω στα Ιεροσόλυμα!
Για την αναξιότητά μας ήταν μια ευχάριστη έκπληξη το γεγονός, ότι οι Εφημερίδες «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» καί «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ» της Κυριακής του Πάσχα είχαν ένα ειδικό αφιέρωμα στο γεγονός αυτό! Τους υπευθύνους της εκδόσεως αμφοτέρων των εφημερίδων συγχαίρουμε μέσα από τα βάθη της καρδιάς μας για την ωραία αυτή πρωτοβουλία τους! Όλως ιδιαιτέρως μας εχαροποίησεν η ανάγνωσις του άρθρου του κ. Μιλτιάδου Βιτάλη «ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ, το θαύμα του Μεγάλου Σαββάτου στον Τάφο του Χριστού» (βλ. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ, σελ.8-9)
΄Ετσι, λοιπόν, ανακαλείται στην μνήμη μας ένα επαναλαμβανόμενο - καταπληκτικό θαύμα, το οποίον, δυστυχώς, μερικοί -τυφλοί και στο σώμα και στην ψυχή-, (ή για να το εκφράσουμε με τη γλώσσα των αρχαίων ημών προγόνων «τυφλοί τά τ᾽ ὦτα τόν τε νοῦν τά τ᾽ ὄμματ᾽ εἰσίν»), αδυνατούν να κατανοήσουν, γι' αυτό δε ακριβώς και το εμπαίζουν!  Ιδού π.χ. το σχόλιο, ενός τέτοιου τυφλού συναθρώπου μας, που ακούει στο όνομα Λεωνίδας, στο διαδίκτυο:
«Λεωνίδας
08/04/2018, 03:07
Γελάει και το παρδαλό κατσίκι. Τρομάρα μας !!».
*****
Απάντηση: 
Κι' εμείς γελάμε με σένα και ξεκαρδιζόμαστε,
 αγαπητέ Λεωνίδα!  
****
Εμείς, λοιπόν, για τους καλής θελήσεως ανθρώπους θα γράψουμε εδώ δυο λόγια γι' αυτό τούτο το θαύμα και έπειτα θα κάνουμε και το καυστικό σχόλιό μας για την δήθεν «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο» των πλανηθέντων Ιεραρχών Συνέδρων εκεί κάτω στο Κολυμπάρι της Κρήτης (Καλοκαίρι του 2016).  
1. ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ: 

 

Κάθε Μεγάλο Σάββατο  ο Έλληνας Ορθόδοξος  Πατριάρχης των Ιεροσολύμων, ιστάμενος έξω από το ιερό Κουβούκλιο, αφού απεκδυθή τα άμφιά του, ελέγχεται επισταμένως υπό των τοπικών Αρχών, ώστε να μη έχει επάνω του κάτι, που θα μπορούσε να δώσει φλόγα, εισέρχεται στο Ιερό Κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου. Απ' έξω, δηλ. στον Προθάλαμο, παραμένει άγρυπνος φρουρός ο Πατριάρχης των Αρμενίων. Μέσα, λοιπόν, στον Πανάγιο Τάφο μόνος, μονώτατος, ο Πατριάρχης των Ορθοδόξων γονατίζει και προσεύχεται εκτενώς, έως ότου επάνω στην πλάκα του Παναγίου Τάφου εμφανίζεται θαυματουργικά κάτι σαν ομίχλη! Είναι το ουρανόσταλτο Άγιο Φώς! Συγχρόνως αστραπές καταλάμπουν το εσωτερικό του ιερού ναού της Αναστάσεως!
Ιδού μία συγκινητική περιγραφή του γεγονότος: «....το Άγιο Φως διαχέεται μέσα στο ναό υπό την μορφή γαλαζόλευκων εκλάμψεων. Φωτίζει τμήματα του ναού, περιλούζει πρόσωπα ανθρώπων και εικόνες αγίων και ανάβει κάποιες από τις κανδήλες και τις λαμπάδες των πιστών. Το Φως μπορεί να πάρει πολλές μορφές ή να εκπέμπει Φως, ενώ άλλες φορές εμφανίζονται φωτιές ή πύρινες μπάλες που εξέρχονται και κινούνται στον αέρα.  Οι φωτιές ή πύρινες μπάλες περνούν όπως οι μάρτυρες πιστοποιούν, κυριολεκτικά, πάνω από τα κεφάλια των προσκυνητών, χωρίς βέβαια να καίγωνται!!! Και άπιστοι έχουν βιώσει το θαύμα, λόγω της Θείας Πρόνοιας, που ενεργεί με τον δικό της τρόπο, που δεν αναλύεται με λογικά επιχειρήματα» (βλ. Ελεύθερη Ώρα, σελ. 9).
Ο Πατριάρχης, λοιπόν, ανάβει τότε τα δύο κεριά-πυρσούς, που έχει στα χέρια Του, και εξέρχεται από το ιερό Κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου, για να προσφέρη το Άγιο Φως στα πλήθη των πιστών! Την ίδια ώρα αστραπές, όπως σημειώθηκε ήδη παραπάνω, και το επαναλαμβάνουμε μόνο και μόνο για να ξεστραβωθούν μερικοί σαν τον Λεωνίδα, φωτίζουν το εσωτερικό του ιερού Ναού της Αναστάσεως, ενώ συγχρόνως -κατά τρόπο ανεξήγητο και συνεπώς θαυματουργικό- πολλά από τα κανδήλια του Ναού ανάβουν από μόνα τους, καθώς επίσης καί λαμπάδες στα χέρια πολλών πιστών σποραδικά ανάβουν ξαφνικά επίσης μόνες τους! Έτσι μεταδίδεται το Άγιο Φώς! Ο πιστός Λαός συγκινείται και η κατάνυξις κυριαρχεί στην ψυχή του! Αξίζει να σημειωθή επίσης, ότι κατά τα πρώτα λεπτά της αφής του το Άγιο Φώς ΔΕΝ ΣΕ ΚΑΙΕΙ! Μερικοί βάζουν τά χέρια τους επάνω στη φλόγα και δεν παθαίνουν τίποτε! Κάποιος το έβαλε στο πρόσωπό του καί όμως έμεινε άθικτος! Προσέξτε τη σκηνή στο παραπάνω video στο 10.7' λεπτό, όπου ένας νεαρός τοποθετεί την φλόγα από το άγιο Φως στο πρόσωπό του και δεν καίγεται!
Το θαύμα ήλθε να επιβεβαιώση και μια επιστημονική έρευνα του Ρώσου φυσικού Επιστήμονος κ. Αντρέϊ Βολκώβ, την οποίαν πραγματοποίησε το Μέγα Σάββατο του έτους 2008 στα Ιεροσόλυμα. «Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό και επιβεβαιώνει ουσιαστικά και επιστημονικά το μεγάλο θαύμα»!!!
Σύμφωνα δηλαδή με τον Ρώσο φυσικό Βολκόβ, το φαινόμενο του πλάσματος, που εκτιμάται ότι λαμβάνει χώρα στο εσωτερικό του ναού, από επιστημονικής απόψεως είναι τελείως ανεξήγητο και αδικαιολόγητο. Περιγράφει ο Ρώσος φυσικός:
- Είχε ώρα που ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων εισήλθε στο Κουβούκλιο, η τελετή άρχισε... ΚΑΙ ΞΑΦΝΟΥ - ΝΑΤΟ! ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΚΕ ΑΛΛΑΓΗ ΦΑΣΜΑΤΟΣ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑΣ ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΣΗΜΑΤΟΣ..
- Και τι διακύμανση ήταν αυτή;
Ηλεκτρικό φορτίο. Το τι είναι και από που προήλθεδεν γνωρίζω.  Η διαδικασία της επιστημονικής έρευνας των Ρώσων επιστημόνων κράτησε έξι ώρες και τριάντα λεπτά.  Επιβεβαιώθηκε το έξής: ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΥΠΗΡΞΕ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΕΚΚΕΝΩΣΗ» (βλ. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ, ΣΕΛ. 9).   
Η αφή του αγίου Φωτός στα Ιεροσόλυμα, λοιπόν, είναι ένα ανέκφραστο και επαναλαμβανόμενο υπερφυές θαύμα! Ας ἐλθουμε τώρα σε μια ουσιώδη λεπτομέρεια: Το Άγιο Φως προσφέρεται ΜΟΝΟΝ ΣΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ! ΣΕ KANENA ΑΛΛΟΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟ ΑΛΛΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ! ΟΥΤΕ ΣΤΟΥΣ ΑΡΜΕΝΙΟΥΣ, ΟΥΤΕ ΣΤΟΥΣ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΟΥΣ, ΟΥΤΕ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΕΣ!
Οι Αρμένιοι, που ευρίσκονται σε θεολογική πλάνη, διδάσκοντας, ότι η θεία Φύσις του Σωτήρος Χριστού απορρόφησε την ανθρώπινη Φύση Του, γι' αυτό και ονομάζονται «Μονοθελητές», έχουν επιχειρήσει πολλές φορές να εξωστρακίσουν τον Πατριάρχη των Ορθοδόξων, ώστε να πάρουν εκείνοι τό Άγιον Φώς από τον Πανάγιο Τάφο! Ιστορείται, λοιπόν, το εξής ιστορικό γεγονός:
«Από της εποχή της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην περσική λεηλασία, στην αραβική κατάκτηση, στην περίοδο των Σταυροφόρων (1099-1149), που άλλαξε τη μορφή του ναού, και μετά στους Μαμελούκους (1333-1517) και τους Οθωμανούς στο Ισραήλ, το Άγιος Φως δεν έχει δοθεί ως προνόμιο σε ετεροδόξους. Βέβαια, πολλές φορές οι Αρμένιοι, χρησιμοποιώντας πολιτική επιρροή ή και χρηματισμό των κατά καιρούς δυνάμεων κατοχής, επιχείρησαν να αποκτήσουν ισχύ και επιρροή στα Πανάγια Προσκυνήματα.  Όπως π.χ.το έτος 1548, όταν οι Αρμένιοι φέρεται, ότι προσπάθησαν να πάρουν αυτοί το Άγιο Φως, βγάζοντας έξω τον ορθόδοξο Πατριάρχη.  Σύμφωνα με την παράδοση, μια μεγάλη βροντή ακούστηκε τότε και έσπασε η κολώνα έξω από τον ναό, δίπλα από την οποία στεκόταν κλαίγοντας ο Ορθόδοξος Πατριάρχης! Το Άγιο Φως βγήκε από εκεί, δηλ από την κολώνα,  και το πήρε ο Ορθόδοξος Πατριάρχης. Αυτή η σκισμένη κολόνα είναι το πρώτο πράγμα που αντικρύζουν όλοι, όσοι επισκέπτονται τον Ναό της Αναστάσεως».
                                                   (βλ. Εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ένθετο ENJOY σελ. 3)  
Η είσοδος του Ναού της Αναστάσεως με την κολόνα από την οποία βγήκε θαυματουργικά το Άγιο Φως όταν απαγορεύτηκε στον Ελληνορθόδοξο Πατριάρχη η είσοδος στον Πανάγιο Τάφο.
2. ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙ: 
Έπειτα από τα ανωτέρω ήλθεν η ώρα να σας εκφράσουμε την ταπεινή μας γνώμη για την δήθεν «Αγία καί Μεγάλη Σύνοδο» του Κολυμπαρίου της Κρήτης. Εκεί κάτω, λοιπόν, οι συνελθόντες Ιεράρχες της Ορθοδοξίας, όσοι βεβαίως εψήφισαν και υπέγραψαν την σχετική πεπλανημένη Απόφαση της Ληστρικής εκείνης Συνόδου, απεφάνθησαν ότι είναι ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ (!!!!) όλες οι μέχρι σήμερα αποκαλούμενες «χριστιανικές Ομολογίες»! Δηλ., σύμφωνα με την Απόφαση του Κολυμπαρίου,  οι Παπικοί (ή θεολογικώτερα, οι Ρωμαιοκαθολικοί) καί οι Διαμαρτυρόμενοι, (ή  αλλοιώς, οι Προτεστάντες) δεν συνιστούν τα αποκόμματα, που ξεσχίσθηκαν από το Σώμα της Μιάς, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ΑΛΛΑ ΣΥΝΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΜΙΑΝ ΑΓΙΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ!!!!  Διά της Αποφάσεως εκείνης ισοπεδώθηκαν όλα τα μεγέθη! Όλοι μαζί, Ορθόδοξοι, Παπικοί και Προτεστάντες  μπήκαμε στό ίδιο καλάθι! ΣΥΝΑΠΟΤΕΛΟΥΜΕ  ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ!
Παρά ταύτα εμείς οι Ορθόδοξοι διδαχθήκαμε και πιστεύουμε, ότι υπάρχει ΜΟΝΟΝ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, αυτή την οποία συνέστησε ο Χριστός μας κατά τήν ημέρα της Πεντηκοστής! Όσοι στο πέρασμα του χρόνου αποκόπησαν από τό ΕΝΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΑΥΤΟ ΔΕΝΔΡΟ, την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ πλέον ό,τι ονομάζουμε «ΕΚΚΛΗΣΙΑ», διότι δεν είναι πλέον τίποτε περισσότερο από παρακλάδια του κεντρικού δένδρου, δηλ. της Ορθοδόξου Εκκλησίας, παρακλάδια, τα οποία από τον άνεμο του εγωϊσμού και της πλάνης  ξεσχίσθηκαν, δηλ. αποκόπηκαν από το κυρίαρχο δένδρο της Εκκλησίας! Η συνείδησις της Εκκλησίας μάλιστα, σαν επιβεβαίωση της συντελεσθείσης αποκοπής, τους έδωσε ένα ξεχωριστό, δικό τους όνομα! Τους  ονόμασε α) Παπικούς ή Ρωμαιοκαθολικούς και β) Διαμαρτυρόμενους ή Προτεστάντες! Αυτά, λοιπόν, τα παρακλάδια, ομοιάζουν σε πολλά με το Κεντρικό Δένδρο, την Εκκλησία, πιστεύουν δηλ. στο Χριστό, αλλά με το δικό τους τρόπο! Συνεπώς ονομάζονται και είναι Χριστιανοί, αλλ΄όχι όμως ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ χριστιανοί! Είναι ΠΑΡΑΚΛΑΔΙΑ, τα οποία απεκόπησαν και συνεπώς ΞΕΣΧΙΣΘΗΚΑΝ! Επομένως, άγιοι Πατέρες της Συνόδου εκεί κάτω στο Κολυμπάρι, ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΔΥΝΑΝΤΑΙ ΝΑ ΟΝΟΜΑΖΩΝΤΑΙ «ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ»! Είναι απλώς χριστιανικές Ομολογίες! Πλανάσθε, λοιπόν, καί μάλιστα πλανάσθε πλάνην οικτράν! Με την απαράδεκτη Απόφασή Σας, προδώσατε την αγίαν Ορθοδοξίαν μας!
Ιδού η σχετική Απόφαση της Συνόδου της Κρήτης:
«Η Ορθόδοξη Εκκλησία αποδέχεται την ιστορική ονομασία των άλλων ετεροδόξων χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών, που δεν ευρίσκονται σε κοινωνία με αυτήν» (παρ. §6).  
Όλα αυτά  λοιπόν, δηλ. τα περί οικτράς Κολυμπαριανής πλάνης, επιβεβαιώνονται από την τελετή της αφής του Αγίου Φωτός στα Ιεροσόλυμα! Από την στιγμή, που ο Ουρανός αρνείται πεισματικά να χαρίσει το Άγιο Φώς σε κάποιους άλλους από όσους φέρουν τό όνομα «χριστιανός», παρά, μόνο στον Πατριάρχη των Ορθοδόξων καθίσταται και ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑΠΟΔΕΙΚΤΟΝ, ότι Μία Εκκλησία υπάρχει, και αυτή είναι η Ορθόδοξος Εκκλησία! Άρα η Απόφασις της δήθεν «Αγίας και Μεγάλης Συνόδου» των Ορθοδόξων στο Κολυμπάρι της Κρήτης ελέγχεται ως λανθασμένη! Είναι 100% αιρετική!  Οι άγιοι Πατέρες, οι συγκροτήσαντες την Σύνοδον εκείνην, επλανήθησαν!Ναί, υπέπεσαν σε αίρεση!
Μοναδική εξαίρεση από τους εκπροσώπους της Εκκλησίας της Ελλάδος υπήρξεν ο Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος, ο Οποίος αρνήθηκε να προσυπογράψη, γι' αυτό και Τον συγχαίρουμε δημοσίως!
Επιβεβαίωση των παραπάνω θέσεών μας αποτελούν  οι διορθωτικές προτάσεις του προαναφερθέντος Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου, οι οποίες -δυστυχώς- απερρίφθησαν πανηγυρικώς από την Σύνοδο του Κολυμπαρίου!  
Το Κολυμπάρι απέρριψε ορθόδοξες βελτιωτικές προτάσεις
Ο Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος, ο οποίος συμμετέχει στη Σύνοδο του Κολυμπαρίου, αλλά δεν υπέγραψε το εν λόγω προβληματικό κείμενο, σε ειδική ανάλυσή του («Οι αποφάσεις της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος για την ΑκΜΣ και η κατάληξή τους»), μαρτυρεί ότι στο Κολυμπάρι απορρίφθηκαν (προσοχή!) οι εξής διορθωτικές (ορθόδοξες) προτάσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος (βλ. «Θεοδρομία», ΙΗ  3.4 [Ιουλ. –Δεκ 2016] 416-436):
(α) Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν δέχεται την εγκυρότητα των μυστηρίων των ετεροδόξων (αιρετικών), ασχέτως από τον τρόπο που τους εντάσσει στην Εκκλησία, όταν μεταστραφούν.
(β) Τήν «ένωση των εκκλησιών» η Ορθοδοξία την κατανοεί μόνον ως επιστροφή («επισυναγωγή») των άλλων στην Ορθοδοξία.
(γ) Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν βλέπει τον εαυτό Της ως μέρος «του διαιρεμένου χριστιανικού κόσμου», δηλ. σαν θραύσμα ενός ενιαίου μείγματος Ορθοδοξίας και αιρέσεως.
Η απόρριψη όλων των παραπάνω διευκρινίσεων «φωτίζει» το τι πραγματικώς εννοεί το Κολυμπάρι ονομάζοντας «Εκκλησίες» τους ετεροδόξους-αιρετικούς. Τους θεωρεί «Εκκλησία», όπως είναι οι Ορθόδοξοι.
 (Μοναχός Σεραφείμ, βλ. https://katihisis.blogspot.gr/2017/10/blog-post_23.html)
Κατόπιν των ανωτέρω, επικαλούμενος το αδιαμφισβήτητο θαύμα της αφής του Αγίου Φωτός στα Ιεροσόλυμα, και απευθυνόμενος στους αγαπητούς εν Χριστώ Αδελφούς μας της Εκκλησίας της Ελλάδος, προς εκείνους δηλ. οι οποίοι συνεκρότησαν την εικοσαμελή Αντιπροσωπείαν της Εκκλησίας μας, τους καλούμε αδελφικώς και χωρίς αναβολή, να σπεύσουν και να ανακαλέσουν τήν υπογραφή  τους στη σχετική Απόφαση, ώστε να αρχίσει τό ξήλωμα  αυτής της πεπλανημένης Αποφάσεως!  Θα είναι μια προσφορά στην αποκατάσταση της ορθής πίστεως!  ΘΑ ΤΟ ΕΠΑΝΑΛΑΒΩΜΕΝ: Η παράδοσις ουρανόθεν του αγίου Φωτός ΜΟΝΟΝ στον Ορθόδοξο Πατριάρχη αποδεικνύει, ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ! Η Εκκλησία είναι ΜΙΑ, ΑΓΙΑ, ΚΑΘΟΛΙΚΗ και ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ, δηλ. η Ορθόδοξος ΕΚΚΛΗΣΙΑ! Μόνον αυτή!          
 ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, Αδελφοί και Πατέρες,
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, Αγαπητά μου Τέκνα εν Κυρίω.
+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
Αίγιον, Δευτέρα του Θωμά, 16 Απριλίου 2018
*** ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

ΣΗΜ. 1Η ΙΔΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ Η ΣΧΕΤΙΚΗ

 -ΚΑΙ ΣΥΝΑΜΑ ΑΙΡΕΤΙΚΗ-

ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ:

«Κατά τήν ὀντολογικήν φύσιν τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἑνότης αὐτῆς εἶναι ἀδύνατον νά διαταραχθῇ. Παρά ταῦτα, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀποδέχεται τήν ἱστορικήν ὀνομασίαν τῶν μή εὑρισκομένων ἐν κοινωνίᾳ μετ’ αὐτῆς ἄλλων ἑτεροδόξων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν, ἀλλά πιστεύει ὅτι αἱ πρός ταύτας σχέσεις αὐτῆς πρέπει νά στηρίζωνται ἐπί τῆς ὑπ’ αὐτῶν ὅσον ἔνεστι ταχυτέρας καί ἀντικειμενικωτέρας ἀποσαφηνίσεως τοῦ ὅλου ἐκκλησιολογικοῦ θέματος καί ἰδιαιτέρως τῆς γενικωτέρας παρ’ αὐταῖς διδασκαλίας περί μυστηρίων, χάριτος, ἱερωσύνης καί ἀποστολικῆς διαδοχῆς. Οὕτω, ἦτο εὔνους καί θετικῶς διατεθειμένη τόσον διά θεολογικούς, ὅσον καί διά ποιμαντικούς λόγους, πρός θεολογικόν διάλογον μετά τῶν λοιπῶν χριστιανῶν εἰς διμερές καί πολυμερές ἐπίπεδον καί πρός τήν συμμετοχήν γενικώτερον εἰς τήν Οἰκουμενικήν Κίνησιν τῶν νεωτέρων χρόνων, ἐν τῇ πεποιθήσει ὅτι διά τοῦ διαλόγου δίδει δυναμικήν μαρτυρίαν τοῦ πληρώματος τῆς ἐν Χριστῷ ἀληθείας καί τῶν πνευματικῶν αὐτῆς θησαυρῶν πρός τούς ἐκτός αὐτῆς, μέ ἀντικειμενικόν σκοπόν τήν προλείανσιν τῆς ὁδοῦ τῆς ὁδηγούσης πρός τήν ἑνότητα».

ΣΗΜ. 2Α

Η ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ:

† ὁ Φιλίππων, Νεαπόλεως καί Θάσου Προκόπιος (Εκοιμήθη ήδη)
† ὁ Περιστερίου Χρυσόστομος
† ὁ Ἠλείας Γερμανός
† ὁ Μαντινείας καί Κυνουρίας Ἀλέξανδρος
† ὁ Ἄρτης Ἰγνάτιος (Έχει παραιτηθή)
† ὁ Διδυμοτείχου, Ὀρεστιάδος καί Σουφλίου Δαμασκηνός
† ὁ Νικαίας Ἀλέξιος
† ὁ Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱερόθεος ( Άρνήθηκε να προσυπογράψει)
† ὁ Σάμου καί Ἰκαρίας Εὐσέβιος
† ὁ Καστορίας Σεραφείμ
† ὁ Δημητριάδος καί Ἁλμυροῦ Ἰγνάτιος
† ὁ Κασσανδρείας Νικόδημος
† ὁ Ὕδρας, Σπετσῶν καί Αἰγίνης Ἐφραίμ
† ὁ Σερρῶν καί Νιγρίτης Θεολόγος
† ὁ Σιδηροκάστρου Μακάριος
† ὁ Ἀλεξανδρουπόλεως Ἄνθιμος
† ὁ Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλεως Βαρνάβας
† ὁ Μεσσηνίας Χρυσόστομος
† ὁ Ἰλίου, Ἀχαρνῶν καί Πετρουπόλεως Ἀθηναγόρας
† ὁ Λαγκαδᾶ, Λητῆς καί Ρεντίνης Ἰωάννης
† ὁ Νέας Ἰωνίας καί Φιλαδελφείας Γαβριήλ
† ὁ Νικοπόλεως καί Πρεβέζης Χρυσόστομος
† ὁ Ἱερισσοῦ, Ἁγίου Ὄρους καί Ἀρδαμερίου Θεόκλητος
Στούς παραπάνω αγαπητούς εν Χριστώ Αδελφούς μας
- Μέλη της Αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος- υπενθυμίζουμε, ότι η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας σε έκτακτη Σύνοδό της, είχε προσδιορίσει και είχε αποφανθή σαφώς, σαφέστατα, ότι οι άλλες χριστιανικές Ομολογίες ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΙ ως «Εκκλησίες»!
Ιδού το σχετικόν απόσπασμα:
"Κατά την οντολογικήν φύσιν της Εκκλησίας η ενότης αυτής είναι αδύνατον να διαταραχθή.  Η Ορθόδοξος Εκκλησία γνωρίζει τηνιστορικήν ύπαρξιν άλλων χριστιανικών ομολογιών και κοινοτήτωνμη ευρισκομένων εν κοινωνία μετ' αυτής, αλλά και πιστεύει ότι αι προς ταύτας σχέσεις αυτής πρέπει να στηρίζωνται επί της υπ' αυτών όσον ένεστι ταχυτέρας και αντικειμενικωτέρας αποσαφηνίσεως του όλου εκκλησιο-λογικού θέματος και ιδιαιτέρως της γενικωτέρας παρ' αυταίς διδασκαλίας περί μυστηρίων, χάριτος, ιερωσύνης και αποστολικής διαδοχής".
Αδελφικώς, λοιπόν, Σας ερωτώ όλους μαζί καί ένα έκαστον εξ Υμών χωριστά:
Πρώτον, Υμάς τους είκοσι (20) Αρχιερείς
- Μέλη της Αντιπροσωπείας:
Γιατί υπερέβητε την δοθείσαν Εξουσιοδότησιν;
 Δεύτερον, Υμάς τους υπολοίπους εξήκοντα (60) Ιεράρχας, Μέλη της Ι.Σ.Ι., οι οποίοι εδώσατε την σχετική Εξουσιοδότηση: 
          Γιατί δεν ελέγχετε τους παραπάνω είκοσι (20) Αρχιερείς, Μέλη της Αντιπροσωπείας 
για την σημειωθείσα παράκαμψη ή καί υπέρβαση
της δοθείσης εξουσιοδοτήσεως;;;
Με αδελφική αγάπη, αλλά και με χριστιανική παρρησία
+ ο Κ και Αι. Α.

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

Η αρχική μορφή του Τάφου του Χριστού και του βράχου του Γολγοθά το έτος 33 μ.Χ.





Παρασκευή, 6 Απριλίου 2018


Το άρθρο και οι εικόνες προέρχονται από το βιβλίο του Χάρη Σκαρλακίδη, «Άγιον Φως – Το θαύμα του Φωτός της Αναστάσεως στον Τάφο του Χριστού».



PHOTO 6
Το 1960, οι τρεις κοινότητες που έχουν δικαιώματα στον Ναό της Αναστάσεως στην Ιερουσαλήμ – Έλληνες, παπικοί και Αρμένιοι – ξεκίνησαν ένα ευρύ πρόγραμμα ανασκαφών σε περισσότερες από δέκα τοποθεσίες εντός του ναού, το οποίο διήρκεσε περισσότερο από τρεις δεκαετίες.
Τα ευρήματα αποκάλυψαν ότι ο Γολγοθάς και ο Τάφος του Χριστού αποτελούσαν μέρος ενός αρχαίου λατομείου που είχε διαστάσεις περίπου 200 επί 150 μέτρα. Τα κεραμικά αγγεία που βρέθηκαν στις ανασκαφές φανέρωσαν ότι η χρήση του λατομείου είχε αρχίσει ήδη από τον 7ο π.Χ. αιώνα.

PHOTO 1



Τοπογραφικό διάγραμμα που αποτυπώνει τη μορφολογία του βραχώδους εδάφους του λατομείου που βρίσκεται κάτω από τον Ναό της Αναστάσεως.
Το διάγραμμα συνετάχθη από τους αρχαιολόγους Shimon Gibson και Joan Ε. Taylor, οι οποίοι συνδύασαν όλα τα γνωστά δεδομένα και τα ευρήματα των ανασκαφών. Η μορφολογία του λατομείου της εποχής του Χριστού βρίσκεται πολύ κοντά σε αυτή την αποτύπωση. Βλ. S. Gibson & J. Taylor, Beneath the Church of the Holy Sepulchre, Λονδίνο 1994.

PHOTO 2
Η χαμηλότερη περιοχή του αρχαίου λατομείου κατά τη διάρκεια της ανασκαφικής έρευνας που διεξήχθη από τον αρχαιολόγο Virgilio Corbo.
 Είναι εμφανή τα ίχνη από τα εργαλεία των αρχαίων λατόμων. Σε αυτό το μέρος – που βρίσκεται 14,50 μέτρα χαμηλότερα από τη σημερινή κορυφή του Γολγοθά – βρέθηκε ο Τίμιος Σταυρός το έτος 326 μ.Χ.


PHOTO 3



Χάρτης της Ιερουσαλήμ της εποχής του Χριστού.
Διακρίνουμε τις θέσεις του Παναγίου Τάφου και του Γολγοθά μέσα στο αρχαίο λατομείο. Με τη διακεκομμένη γραμμή εικονίζεται η διαδρομή που ακολούθησε ο Ιησούς από τον τόπο της σύλληψής του προς την οικία του Καϊάφα, και ακολούθως προς το Πραιτώριο και τον Γολγοθά (σχέδιο χάρτη Χ. Σκαρλακίδης).
 

PHOTO 4


Η ανατολική πλευρά του βράχου του Γολγοθά (ύψους 11,20 μ.) μέσα στους κήπους-οπωρώνες του αρχαίου λατομείου (αναπαράσταση Χ. Σκαρλακίδης).
Στο βάθος, στο σημείο Α, βρίσκεται ο Τάφος του Χριστού, σε απόσταση 45 μέτρων από το σημείο της Σταύρωσης (σημείο Β). Στο σημείο Γ βρίσκεται η διπλή σπηλιά που ανακαλύφθηκε στην ανασκαφή του 1977, η οποία σύμφωνα με τον Ισπανό αρχαιολόγο Fernandez Diez είχε μετατραπεί σε τόπο λατρείας του Χριστού κατά τον 1ο αιώνα. O τόπος της Σταύρωσης ήταν οριοθετημένος με έναν πέτρινο περίβολο, τον οποίο αποδώσαμε υποθετικά με διαστάσεις 16 Χ 8 μέτρα. Οι κάτοικοι της πόλης έβλεπαν τον Εσταυρωμένο από απόσταση, ευρισκόμενοι περιμετρικά του λατομείου. Οι γνωστοί του Ιησού, όπως γράφει ο ευαγγελιστής Λουκάς, «εστέκοντο και έβλεπαν από μακρυά» (Λουκάς 23, 49).

PHOTO 5


Ο βράχος του Γολγοθά την εποχή του Χριστού μέσα στους κήπους-οπωρώνες του αρχαίου λατομείου (κοιτάζουμε ανατολικά).
Πάνω στον βράχο διακρίνεται η σεισμική ρωγμή, η οποία διασώζεται μέχρι και σήμερα. Στο βάθος διακρίνονται τα τείχη της Ιερουσαλήμ και ο Ναός. Στο κάτω μέρος της εικόνας έχουμε σχηματίσει μία κατακόρυφη τομή της δυτικής πλευράς του λατομείου, στην οποία αποτυπώνεται ο Τάφος του Χριστού σε τομή, στην πραγματική του θέση. Στην κάτω εικόνα βλέπουμε σε μεγέθυνση την τομή του Τάφου (ύψους 1,90 μ.), κοιτάζοντας ανατολικά, προς την είσοδο του σφραγισμένου μνήματος (αναπαραστάσεις Χ. Σκαρλακίδης). Τον 1ο π.Χ. αιώνα το αρχαίο λατομείο εγκαταλήφθηκε και μετατράπηκε σε περιοχή με οικογενειακούς τάφους και καλλιεργήσιμους κήπους. Ο Τάφος του Χριστού βρισκόταν μέσα στον οικογενειακό κήπο-οπωρώνα του Ιωσήφ της Αριμαθαίας, στο βορειοδυτικό μέρος του πρώην λατομείου. Ο γράφων, χρησιμοποιώντας το τοπογραφικό διάγραμμα των αρχαιολόγων Gibson και Taylor, καθώς και πλήθος άλλων αρχαιολογικών και ιστορικών δεδομένων, πραγματοποίησε μια σειρά αναπαραστάσεων του τόπου της σταύρωσης και της ταφής του Χριστού, όπως αυτός φαινόταν το έτος 33 μ.Χ. Σε όλες τις αναπαραστάσεις, οι τοποθεσίες του Γολγοθά και του Τάφου του Χριστού – οι αποστάσεις μεταξύ τους, τα μεγέθη, τα υψόμετρα και οι προσανατολισμοί – διέπονται από πραγματικές τιμές και από μέγιστη τοπογραφική ακρίβεια. Ο Γολγοθάς δεν ήταν ένας φυσικός χωμάτινος λόφος, αλλά ένα βραχώδες ύψωμα – ένας κάθετα κομμένος βράχος που σχηματίστηκε από τις εργασίες λατόμησης. Το μέγιστο βάθος της εκσκαφής στην ανατολική πλευρά του βράχου ξεπερνάει τα 11 μέτρα. Σύμφωνα με τον Ισραηλινό αρχαιολόγο Shlomo Margalit, «η ανατολική πλευρά του Γολγοθά είχε μετατραπεί σε τόπο λατρείας από τους πρώτους χριστιανούς αμέσως μετά την Ανάσταση του Ιησού». Την άποψη αυτή είχε τεκμηριώσει αρχικά ο Ιταλός καθηγητής Emmanuele Testa – θέση που τελικά επιβεβαιώθηκε από τον Ισπανό αρχαιολόγο Fernandez Diez, βάσει των ευρημάτων της διπλής σπηλιάς στην ανατολική πλευρά του βράχου.
PHOTO 7 Η είσοδος του Τάφου του Χριστού μέσα στον οικογενειακό κήπο-οπωρώνα του Ιωσήφ της Αριμαθαίας. Η διαδρομή προς τον Τάφο είχε κλίση ανηφορική (αναπαραστάση Χ. Σκαρλακίδης).
PHOTO 8


Ο βράχος του Γολγοθά όπως φαινόταν μέσα από τον Τάφο του Χριστού.
Στο βάθος διακρίνεται ένα μικρό μέρος από τα τείχη της Ιερουσαλήμ. Ο Εσταυρωμένος είχε το πρόσωπό του στραμμένο προς τον Τάφο του – προς τη δύση του Ηλίου. Αν βάζαμε έναν τίτλο στην εικόνα, αυτός θα ήταν: «Η Σταύρωση μέσα από την Ανάσταση». Η Σταύρωση και η Ανάσταση του Χριστού είναι δύο γεγονότα αδιαίρετα και αδιαχώριστα, καθώς συνιστούν την έναρξη και την αυλαία του ίδιου έργου: του έργου της σωτηρίας και της απολύτρωσης του ανθρωπίνου γένους. Το άρθρο και οι εικόνες προέρχονται από το βιβλίο του Χάρη Σκαρλακίδη, «Άγιον Φως – Το θαύμα του Φωτός της Αναστάσεως στον Τάφο του Χριστού».

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΓΙΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ Ο ΣΙΝΑΪΤΗΣ ΜΕ ΠΟΙΑ ΔΥΝΑΜΗ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥΝ Ή ΠΡΟΦΗΤΕΥΟΥΝ




ΜΕ ΠΟΙΑ ΔΥΝΑΜΗ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥΝ Ή ΠΡΟΦΗΤΕΥΟΥΝ
ΑΓΙΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ Ο ΣΙΝΑΪΤΗΣ
Επίσκοπος Θεουπόλεως Αντιοχείας
 
ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ
ΕΡΩΤΗΣΗ 20η
 
Με ποια δύναμη αυτοί που πιστεύουν και κάνουν τα αντίθετα, πολλές φορές προφητεύουν και θαυματουργούν;
 
ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Τα διάφορα σημεία και θαύματα και οι προφητείες πολλές φορές γίνονται και από ανάξιους, σύμφωνα με κάποια ανάγκη ή οικονομία, όπως συνέβη με τον Βαρλαάμ12 και την εγγαστρίμυθο13. Και αλλού, οι απόστολοι, όταν βρήκαν κάποιον άπιστο, «ο οποίος έδιωχνε δαιμόνια με το όνομα του Χριστού»14, και τον εμπόδισαν και το ανάφεραν στον Χριστό, ο Χριστός τους είπε «Μη τον εμποδίζετε, γιατί όποιος δεν είναι εναντίον σας, είναι με το μέρος σας»15. Επομένως, όταν δης να γίνεται ένα θαύμα και από αιρετικούς και από άπιστους, να μην απορήσεις ούτε να μετακινηθείς από την ορθόδοξη πίστη. Γιατί πολλές φορές εκείνη που κάνει το θαύμα είναι η πίστη αυτού που προσέρχεται, και όχι η αξία εκείνου που το κάνει. Άλλωστε ο Ιωάννης, ο μεγαλύτερος από όλους όσους γεννήθηκαν από γυναίκες16, δεν φαίνεται να έχει κάνει θαύμα, ενώ ο Ιούδας οπωσδήποτε έκανε, αφού ήταν και αυτός ανάμεσα σ’ εκείνους που στάλθηκαν να αναστήσουν νεκρούς και να θεραπεύσουν λε­προύς17. Γι’ αυτό να μη θεωρήσεις σπουδαίο, εάν δεις κάποιον ανάξιο ή αιρετικόν να κάνει θαύμα. Ούτε φυσικά πρέπει να κρίνουμε τον ορθόδοξο άνθρωπο από τα θαύματα και τις προφητείες, αν είναι άγιος ή όχι, αλλά από τη διαγωγή του. Γιατί πολλές φορές πολλοί όχι μόνο ορθόδοξοι αμαρτωλοί, αλλά και αιρετικοί και άπιστοι, έκαναν θαύματα και προφήτευσαν σε ειδικές περιπτώσεις, όπως ειπώθηκε, ύστερα από παραχώρηση του Κυρίου, όπως στην περίπτωση του Βαλαάμ και του Σαούλ και του Ναβουχοδονόσορα και του Καϊάφα, στους οποίους μπορούμε να βρούμε, ότι το άγιο Πνεύμα ενήργησε, αν και ήταν ανάξιοι και βέβηλοι, για δικαιολογημένες αιτίες.
Αφού λοιπόν, όπως αποδείχτηκε, και από αμαρτωλούς και άπιστους γίνονται πολλές φορές θαύματα και προφητείες, κατ’ οικονομία, δεν πρέπει από τα γεγονότα αυτά, όπως είπα, να δοκιμάζουμε κάποιον, αν είναι άγιος, αλλά από τους καρπούς του, όπως λέγει ο Κύριος «Θα τους αναγνωρίσετε από τους καρπούς τους»18. Τους καρπούς του αληθινού και πνευματικού ανθρώπου τις φανέρωσε ο Απόστολος, λέγοντας· «Ο καρπός του Πνεύματος είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστοήθεια, αγαθωσύνη, πίστη, πραότητα, εγκράτεια. Εναντίον αυτών δεν υπάρχει νόμος»19. Εάν λοιπόν ο άνθρωπος έχει τις αρετές αυτές, είτε κάνει θαύματα, είτε δεν κάνει, είναι φανερό ότι ο άνθρωπος αυτός είναι άγιος και φίλος του Θεού. Γιατί στους αληθινούς φίλους του Θεού δεν υπάρχει χάρη χωρίς πνευματικό χάρισμα. Γιατί δέχεται ή λόγο σοφίας, ή λόγο γνώσης, ή πίστη, ή χάρισμα να θεραπεύει, ή κάποιο άλλο από αυτά που αναφέρει ο Απόστολος στα όσα λέγει περί των δωρεών του αγίου Πνεύματος20. Χωρίς τους καρπούς αυτούς, αυτός που κάνει θαύματα ή προφητεύει, είναι ένας από εκείνους που θα λένε την ημέρα εκείνη· «Κύριε, Κύριε, στο όνομά σου δεν κάναμε πολλά θαύματα; Και θα ακούσει. Ομολογώ πως ποτέ δεν σε γνώρισα. Απομακρύνσου από εμένα, συ ο εργάτης της ανομίας»21. Και αυτά βέβαια ειπώθηκαν για τους ορθόδοξους Χριστιανούς που κάνουν θαύματα.

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ- ΣΙΝΑ







Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ.
Οἱ τῆς ἁγνείας ἐρασταὶ δεῦτε συνέλθωμεν, καὶ καθαραῖς ἐν διανοίαις ἀναμέλψωμεν, τῆς ἁγνείας στήλην ἔκλαμπρον τὴν ἁγίαν καὶ σοφήν, Αἰκατερίναν ὡς ποθήσασαν, τὸν Νυμφίον ἐκ ψυχῆς, ἁγνείας στήριγμα καὶ βοήσωμεν· Χαίροις Κόρη πανάφθορε.
Ἄνω ψυχῆς τὸ ὄμμα, διαθέσεις τε πάσας ἐπάρωμεν ἀγνείας οἱ φίλοι (γ΄)· οἰκολογῆσαι μέλλοντες νῦν, τοῦ Χριστοῦ τὴν νύμφην καὶ Μάρτυρα, τὴν ἔνδοξον καὶ πάνσοφον Αἰκατερίναν ἐκβοῶντες ταῦτα·
Χαῖρε, σοφή, σοφίαν ποθοῦσα·
χαῖρε, ἁγνή, ἁγνείαν ὡς σχοῦσα.
Χαῖρε, τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ νύμφη ἄφθορε·
χαῖρε, τῆς ἁγνείας, ναὸς ὀ περίκλυτος.
Χαῖρε, ὕψει τῆς σοφίας σου, ὅτι γάνυται Θεός·
χαῖρε, βάθει σῆς συνέσεως, ὅτι σώζονται πολλοί.
Χαῖρε, εἲπερ τις ἄλλος, τὸν Χριστὸν ἐρασθεῖσα·
χαῖρε, εἲπερ τις πόθου, πρὸς Αὐτὸν κεκτημένη.
Χαῖρε, ἀστήρ, ἀῤῥήτου ἀγνότητος·
χαῖρε, σπινθήρ, ἀνάπτων τὴν ἔφεσιν.
Χαῖρε, ναέ, ἐνῷ ᾤκησε Κτίστης·
χαῖρε, φημί, τοῦ Χριστοῦ μου ἡ νύμφη.
Χαῖρε, Κόρη πανάφθορε.
Βλέποντές σου τὴν χάριν, οἱ τῆς πλάνης προστάται, θεόθεν δαψιλῶς δωρουμένην, τὴν πλάνην ἀπέπτυσαν εὐθύς, καὶ γὰρ τοῦ Χριστοῦ σὺ τὰ μεγαλεῖα, γλώσσῃ σου ἐρητόρευες προτρέπουσα τοὺς πάντας κράζειν·
Ἀλληλούϊα.
Γνόντες Χριστοῦ τὴν πίστιν, τῶν εἰδώλων οἱ πρῶτοι, ἐν μέσῳ τῶν ἀπίστων ἐβόων· εἷς ἐστὶ τῶν πάντων Θεός, Ὃν Αἰκατερίνα ἐκτρανοῖ κράτιστα, πρὸς Ὃν ἡμεῖς πιστεύσαντες, βοῶμεν πρὸς αὐτὴν τοιαῦτα·
Χαῖρε, δι’ ἧς ἐῤῥύσθημεν πλάνης·
χαῖρε, δι’ ἧς τὴν πίστιν πλουτοῦμεν.
Χαῖρε, τὸν Χριστόν, διὰ σοῦ ὡς ἐπέγνωμεν·
χαῖρε, τὸν ἐχθρόν, διὰ σοῦ ὡς νικήσαντες.
Χαῖρε, Κόρη, πρὸν τὴν ἄθλησιν ὑπαλείψασα ἡμᾶς·
χαῖρε, Μάρτυς, πρὸς μαρτύριον, ἡ ὀτρύνασα καλῶς.
Χαῖρε, ὅτι χωροῦμεν διὰ σοῦ ἐν τοῖς ἄθλοις·
χαῖρε, ὅτι τρυγῶμεν διὰ σοῦ ἀφθαρσίαν.
Χαῖρε, ἰσχύς, πολλοὺς ἐπιῤῥώσασα·
χαῖρε, ἡμῶν ἀθλούντων ἀντίληψις.
Χαῖρε, ἡμῶν στρατηγέ, ὦ παρθένε·
χαῖρε, καλὴ τοῦ ἀγώνος ἡγέτις.
Χαῖρε, Κόρη πανάφθορε.
Δέμας ἁγνός σου Κόρη, εἰς Σινᾶ μετετέθη τὸ ὄρος, εὐμοιροῦν ἀφθαρσίαν, δι’ Ἀγγέλου ὡς οἶδε Θεός, θαῦμα μέγιστον! Σαφὲς τεκμήριον, τῆς σῆς ὑπεραγνείας, δι’ ἧς ἥδεται Χριστός, ἀκούων ὕμνον.
Ἀλληλούϊα.
Ἔχαιρες τοῖς βασάνοις Μάρτυς Αἰκατερίνα, ἀθλοῦσα ὑπὲρ σοῦ Νυμφίου, τέτρωμαι Νυμφίε μου Χριστέ, σῆς ἀγάπης· ἐβόας· έγώ, ἥδιστα οὖν ἐκδαπανηθήσομαι, ὑπὲρ σοῦ παρ’ οὗ ἀκούω·
Χαῖρε, σοφὴ Αἰκατερίνα·
χαῖρε, Μαρτύρων μου, μέγα εὖχος.
Χαῖρε, βασιλείας μου, ῥόδον πανεύοσμον·
χαῖρε, ἀϋλίᾳ μου, μέτοχος πάνσοφε.
Χαῖρε, ὅτι προεδήλου σε, ἀσματίζων Σολομῶν·
χαῖρε, νύμφη γενομένη μοι, ἐκ παστῶν μαρτυρικῶν.
Χαῖρε, Αἰκατερίνα, τρόπαια ἁραμένη·
χαῖρε, Παρθενομάρτυς, πάθος μου μιμουμένη.
Χαῖρε, κρατήρ, ἐμῆς ἀγαπήσεως·
χαῖρε, φορεῦ, ἀπάντων χαρίτων μου.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἥδομαι τῇ ἀγάπῃ· χαῖρε, δι’ ἧς γάνυμαι ψυχῆς ὥρᾳ.
Χαῖρε, Κόρη πανάφθορε.
Ζῇς ἐν Θεῷ τῷ ζῶντι, εἰς αἰῶνα αἰῶνος, ἐκ πάντων σαββατίζουσα Μάρτυς, ὑπερεύχου οὖν καὶ ἡμῶν, ζωῆς Αἰκατερίνα σὺν σοὶ τεύξασθαι, τῆς θείας καὶ ἀμείνονος, συμψάλλειν τε τὸν ὕμνον·
Ἀλληλούϊα.
Ἤκω σου προσκυνήσων, τὴν πανσέβαστον μνήμην, ἐν ᾗ προνοίᾳ Θεοῦ ἐτέχθην, γενέθλιον ἡμέραν τελῶν, προστάτις μου Κόρη ἐς ἀεὶ φάνηθι, τὰ δυσχερῆ τοῦ βίου ὀμαλίζουσα, ἵνα σοι κράζω·
Χαῖρε, ἡ προστάτις μου θεόθεν·
χαῖρε, ἣ τε φύλαξ μου ἀρχῆθεν.
Χαῖρε, συντηροῦσά με Κτίστου τῇ χάριτι·
χαῖρε, ἀρχεκάκου με δράκοντος σώζουσα.
Χαῖρε, ἔωθεν του βίου μου, φύλαξ, πρέσβυς ἀκλινής·
χαῖρε, Μάρτυς, προστασία μου, ἕως πνέω διαρκής.
Χαῖρε, Αἰκατερίνα, παρακλῆτορ ἀρίστη·
χαῖρε, κόρη παρθένε, τῶν παρθένων ἡ δόξα.
Χαῖρε, ἐκ βρέφους με προστατεύουσα·
χαῖρε, εἰς τέλος με ἐπιβλέπουσα.
Χαῖρε, δι’ ἧς περισώζομαι κόρη·
χαῖρε, δι’ ἧς τὴν ἀσφάλειαν ἔχω.
Χαῖρε, Κόρη πανάφθορε.
Θεοπόθητε κόρη, θεοτίμητε ὄντως, θεόστεπτε Θεὸς στεφανοῖς σε, ὡς ἀθλήσασαν θεοπρεπῶς, καὶ ὡς νύμφην ἑαυτοῦ τιμῶσάν σε, εἰσήγαγε, εἰς τὰ θεῖα βασίλεια, ἔνθα τὸ θεῖον ὕμνον ψάλλεις·
Ἀλληλούϊα.
Ἴσον οὐδὲν ἐν βίῳ, τοῦ Χριστοῦ τῆς ἀγάπης προέκρινας, διὸ μακαρία, πάθος παθοῦσα ἀπαθές, τοῦ Νυμφίου σου τοῦ ἀπαθοῦς, τοῦτον ὡμολόγησας σταδίῳ, καὶ νῦν ᾄδουσί σοι πάντες πίστει·
Χαῖρε, παθοῦσα ἀπαθὲς πάθος·
χαῖρε, Χριστὸν ποθήσασα μόνον.
Χαῖρε, ἀπαθείας βυθὲ ἀθεώρητε·
χαῖρε, εὐπαθείας εὐπαθείαν τρέψασα.
Χαῖρε, πάθος, ὅτι ἔπαθες, τὴν ἀπάθειαν πλουτοῦν·
χαῖρε, πάθος ἡ ζηλώσασα, τοῦ Νυμφίου σου Χριστοῦ.
Χαῖρε, τοῦ Σταυρωθέντος ἐρασθεῖσα τοῦ κάλλους·
χαῖρε, τοῦ Ἀναστάντος μετασχοῦσα τῆς δόξης.
Χαῖρε, πυρσέ, πυρσεύων ἀπάθειαν·
χαῖρε, ἁγνή, ἁγνείαν φιλήσασα.
Χαῖρε, δαψιλείαν χάριτος σχοῦσα·
χαῖρε, εὐμένειαν Κτίστου πλουτοῦσα.
Χαῖρε, Κόρη πανάφθορε.
Κύριον τὸν Θεόν σου, ἐφίλησας μακαρία, τὸν πρῶτον σὲ φιλήσαντα Κόρη, ὅθεν τὴν ἀγάπην τὴν αὐτοῦ, Κόρη ἐκδηλοῦσα ἐν τῷ σκάμματι, ὑπέστης τὸ μαρτύριον γενναίως ᾄδουσα τὸν ὕμνον·
Ἀλληλούϊα.
Λύσιν οὐ καθυπέστη, ἡ ἀγάπη σου Μάρτυς, ἣν ἔσχες ὑπὲρ τοῦ σοῦ Νυμφίου, τεμνομένων οὖν τῶν μελῶν ἔχαιρες τὴν ἕνωσιν αὐτοῦ, τὴν ἐν οὐρανῷ λογιζομένη, ᾧ συνδοξασθεῖσα ἀκούεις·
Χαῖρε, σφαγὴν ἡ καθυποστάσα·
χαῖρε, θυσία Χριστῷ ἀχθεῖσα.
Χαῖρε, ὑψηλὸν ὑποστᾶσα μαρτύριον·
χαῖρε, τὴν περίβλεπτον πάλην τελέσασα.
Χαῖρε, τὸν ἡμᾶς φιλήσαντα, ἡ φιλήσασα θερμῶς·
χαῖρε, κόρη τὸν φιλούμενον, ἐρασθεῖσα φλογερῶς.
Χαῖρε, Αἰκατερίνα, ἐρασμία τοῖς πᾶσι·
χαῖρε, τρισμακαρία, ποθητὴ καὶ Αγγέλοις.
Χαῖρε, πνοή, ζωή, ἀγαπῶσί σε·
χαῖρε, ἐλπίς, γλυκεῖα σὲ μέλπουσι.
Χαῖρε, δι’ ἧς καθαιρόμεθα φρένας·
χαῖρε, δι’ ἧς κουφιζόμεθα κόρη.
Χαῖρε, Κόρη πανάφθορε.
Μέλλοντα ὁ προβλέπων, καὶ καρδίας γινώσκων, αὐτὰς τὰς διαθέσεις σου οἶδε, ἀποστρέφεταί σε οὖν σαφῶς, ἐποφθείς σοι βρέφος ὅπως ἀπιστίας ἐξαγάγῃ, βαπτισθεῖσα δὲ νῦν ψάλλεις ἔνθους τὸν ὕμνον·
Ἀλληλούϊα.
Νέον παιδίον βρέφος, ὄντα πρὸ τῶν αἰώνων, εἰκότως δεὶ λατρεύειν ἐκβόας, παραιτεῖσθαι τοὺς δαίμονας δέ, οἳ κακουργοῦντες, βροτῶν τὰ βρέφη ἤσθιον, ὅθεν ὡς θεολόγον σε, τιμῶμεν οἱ πιστοὶ τοιῶσδε·
Χαῖρε, τιμῶσα τὸν βρεφωθέντα·
χαῖρε, τῆς δόξης Αὐτοῦ τυχοῦσα.
Χαῖρε, ὁπτασίας τῆς τούτου ὡς ἔτυχες·
χαῖρε, τὴν θεότητα δ’ αὖθις νοήσασα.
Χαῖρε, βρέφος τὸν Φιλάνθρωπον, κατιδοῦσα ἀληθῶς·
χαῖρε, γνώστην ὡς ἐπέγνωκας, τῶν κρυφίων καὶ Θεόν.
Χαῖρε, τῆς Θεοτόκου κατιδοῦσα τὴν ὄψιν·
χαῖρε, ὦ εὐμενείας! ἧς τετύχηκας Κόρη.
Χαῖρε, Ἁγνῆς Παρθένου ἀκόλουθος·
χαῖρε, Μητρὸς Κυρίου ἐπέραστος.
Χαῖρε, Ἁγνῆς τὸν Υἱὸν νυμφευθεῖσα·
χαῖρε, Αὐτοῦ τὸν Σταυρὸν ἐρασθεῖσα.
Χαῖρε, Κόρη πανάφθορε.
Ξένα ῥήματα πάνυ, καὶ παράδοξα ὅλως, ἀκούσωμεν ὦ ἄνθρωποι δεῦτε, ῥητορεύει Αἰκατερίνα ἡ σοφή, σοφίαν ξένην καὶ ὑπεράνθρωπον, πίπτουσι δὲ ῥήτορες πρὸ ταύτης, καὶ ᾄδεται ὕμνος·
Ἀλληλούϊα.
Ὅλην κατέσχες ὅλην, ἐπιστήμην σοφίαν, τὴν ἄνω καὶ τὴν κάτω θεόφρον, διὸ φρόνημα ἀῤῥενωπόν, ἀναλαβοῦσα θεοπρεπὲς πάνσοφε, ἠρίστευσας κατὰ τοῦ ἀρχεκάκου, διὸ ἀκούεις·
Χαῖρε, ὦ εὖγε τῆς εὐφυΐας·
χαῖρε, ὑπερεῦγε εὐγλωττίας.
Χαῖρε, τῆς ἀνδρείας, δι’ ἧσπερ ἠρίστευσας·
χαῖρε, εὐφραδείας, δι’ ἧς ἐῤῥητόρευσας.
Χαῖρε, ὅτι τὰ ἀνέφικτα ῥητόρσιν, διατρανοῖς·
χαῖρε, ὅτι ὑπεράνθρωπα τοῖς ἐν γῇ, μυσταγωγεῖς.
Χαῖρε, ἀνδρισαμένη γυναικείᾳ ἐν ὕλῃ·
χαῖρε, Μεγαλομάρτυς, ἐποφθεῖσα τῇ πάλῃ.
Χαῖρε, πλοκὰς δυσλύτους ἡ ῥήξασα·
χαῖρε, φθογγή, τορῶς διηχήσασα.
Χαῖρε, σοφῶν, σοφωτέρα φανεῖσα·
χαῖρε, πρεσβύτας, νικήσασα γνώσει.
Χαῖρε, Κόρη πανάφθορε.
Πάσας τὰς διαθέσεις καὶ τὴν ἔφεσιν πᾶσαν, καὶ πάντα τὰ νοήματα Μάρτυς, ᾐχμαλώτευσας εἰς ὑπακοὴν τοῦ Χριστοῦ, διὸ πρὸς τὸ μαρτύριον ἐκεῖνο τὸ περίβλεπτον ἐχώρησας Αἰκατερίνα, κράζουσα·
Ἀλληλούϊα.
Ῥᾶον καθηρεμοῦσα, προσχαρὴς πρὸς τὸ σκάμμα, εἰσῆλθες σοφὴ Αἰκατερίνα, μεγαλόφρων φανεῖσ’ ἀληθῶς Μαξεντίου κολακείαις μὴ εἴξασα, διό σου οὐρανὸς καὶ γῆ κροτοῦσι νῦν τοὺς ἄθλους οὕτω·
Χαῖρε, σοφή, παρθένος, καὶ Μάρτυς·
χαῖρε, ὦ καλὰ τρία πλουτούσα.
Χαῖρε, τὸν Μαξέντιον ὅλως μὴ πτήξασα·
χαῖρε, πρὸς σφαγήν σου, δημίους προτρέπουσα.
Χαῖρε, ἡ τὸν Πορφυρίωνα, δείξασα χριστιανόν·
χαῖρε, αὖθις τὴν Αὐγούσταν τε, Μάρτυρα τοῦ Ἰησοῦ.
Χαῖρε, μὴ μαλαχθεῖσα κολακείαις οὐδόλως·
χαῖρε, τοῦ βασιλέως ἀπειλαῖς, μὴ ἐνδοῦσα.
Χαῖρε, φρικτοὺς ἀγῶνας τελέσασα·
χαῖρε, πληθὺς βασάνων περάνασα.
Χαῖρε, διότι κροτεῖ οὐρανός σε·
χαῖρε, ὡς ὅτι ἡ γῆ ἐπαινεῖ σε.
Χαῖρε, Κόρη πανάφθορε.
Σῶμα παρθενικόν σου, ὁ Φιλάνθρωπος Πλάστης, οὐκ ἔφερεν τροχούμενον βλέπων, τρέφει σε διὰ περιστερᾶς, τὴν ἀθώαν περιστερὰν καὶ ἄχολον, οὖσαν ἐν ζοφερᾷ εἱρκτῇ καὶ βοῶσαν ἐν ἀγαλλιάσει·
Ἀλληλούϊα.
Τάγματα τῶν Ἀγγέλων, λαβὼν πάντα ὁ Κτίστης, στηρίζει σε ἐγκάθειρκτον οὖσα, θάρσει λέγων ὦ θύγατερ ἐμή, Μαξέντιον ὅλως μὴ πτοηθῆς σοφή, τῇ χάριτί μου μέλλεις γάρ, αἰσχῦναι τοῦτον καὶ ἀκούσῃ ταῦτα·
Χαῖρε, τὸ πλῆγμα τοῦ Μαξεντίου·
χαῖρε, ἡ δόξα τοῦ Σταυρωθέντος.
Χαῖρε, Μαξεντίου χλευάσασα ἄνοιαν·
χαῖρε, τοῦ Κυρίου κηρύξασα ὄνομα.
Χαῖρε, ὅτι τὸν Μαξέντιον, σῇ ἐνστάσει θανατοῖς·
χαῖρε, ὅτι τὸν Φιλάνθρωπον, ῥύστην πάντων ἐκτρανοῖς.
Χαῖρε, τοῦ Μαξεντίου ἀφαρπάσασα πλείστους·
χαῖρε, Χριστοῦ Σωτῆρος ἐπαυξήσασα ποίμνην.
Χαῖρε, πρηστήρ, ὁ φλέξας Μαξέντιον·
χαῖρε, πηγή, Χριστοῦ τοῖς διδάγμασι.
Χαῖρε, τροχοὺς παίξασα Μαξεντίου·
χαῖρε, τρυφὰς ἔχουσα τοῦ Κυρίου.
Χαῖρε, Κόρη πανάφθορε.
Ὕμνος πρέπει σοι Κόρη, τὴν πρὸς ὕμνον Κυρίου, ἐγείρασαν ἐπάπειρα πλήθη, ὁρῶντα γάρ σου τὰ ὑπερφυῆ θαύματα, ἐβόων ὡς ὄντως μέγας ὁ τῶν χριστιανῶν Θεὸς καὶ ἀκατάληπτος, ᾄσωμεν οὖν αὐτῷ·
Ἀλληλούϊα.
Φωτιζόμενοι φρένας, οἱ λαοὶ θαυμασίως, ἐνήγοντο Κυρίου τῇ πίστει, πρὸς σφαγὴν δὲ ὁμοθυμαδὸν ἔτρεχον δοξάζοντες Θεόν, ἐν ἑνὶ στόματι ἀγαλλιώμενοι, τῇ Μάρτυρι δὲ ἐπεβόων·
Χαῖρε, τὸ φῶς τοῖς ἐν ἀπιστίᾳ·
χαῖρε, ἡ γνῶσις τοῖς ἐν ἁγνοίᾳ.
Χαῖρε, ἀπιστίας δεσμῶν ἡμᾶς λύσασα·
χαῖρε, ἀσεβείας κρημνῶν ἀφαρπάσασα.
Χαῖρε, θαυματοποιΐαις σου, ὅτι ἤχθημεν εἰς φῶς·
χαῖρε, γλώσσης σου τῇ χάριτι, ἐφελκύσασα ἡμᾶς.
Χαῖρε, Αἰκατερίνα, τριχῶς στεφανωθεῖσα·
χαῖρε, ὥσπερ παρθένος, ὡς σοφή, καὶ ὡς Μάρτυς.
Χαῖρε, σφαγῆς Μαρτύρων τρυφήσασα·
χαῖρε, τῆς δόξης τούτων μετέχουσα.
Χαῖρε, δι’ ἧς σου τῇ κλήσει τρυφῶμεν·
χαῖρε, δι’ ἧς ἐξισχύομεν πάντα.
Χαῖρε, Κόρη πανάφθορε.
Χάριν σὴν ἐξαιτοῦμεν, ἣν Κυρίῳ ηὐχήθης, μικρὸν πρὸ τῆς σφαγῆς μακαρία. Ἐλπίζοντες καὶ γὰρ ἐπὶ σὲ ἐπικαλούμεθά σου τὸ θεῖον ὄνομα, οἱ δοῦλοί σου ἐκ πίστεως, σῶσον ἡμᾶς οὖν ἐκβοῶντας·
Ἀλληλούϊα.
Ψάλλουσα ἐξετέλεις, τὸ μαρτύριον Κόρη, θερμῶς ἐπευχομένη τοῖς πᾶσι, ὅθεν νῦν συνοῦσα τῷ Χριστῷ, πρέσβευε καὶ τῶν συνωνυμούντων σοι, τοὺς πόθους πληρωθῆναι, οὓς ἐπίστασαι, ἵνα βοῶσι·
Χαῖρε, ἀγάπη πλεονεκτοῦσα·
χαῖρε, ἡμᾶς ὑπεραγαπῶσα.
Χαῖρε, κρείττονος ἡμᾶς μοίρας στηρίζουσα·
χαῖρε, τῆς ἡμῶν βιοτῆς ἡ ἐξάρχουσα.
Χαῖρε, τῶν συνωνυμούντων σου, προνοοῦσα κραταιῶς·
χαῖρε, ἔχουσα ἐξαίρετον, τὴν ἀγάπην εἰς ἡμᾶς.
Χαῖρε, χριστομιμήτως πρὸς σφαγῆς εὐχομένη·
χαῖρε, σαῖς ἱκεσίαις στερεώσασα κόσμου.
Χαῖρε, ἐλπὶς ἀρίστη τοῖς δούλοις σου·
χαῖρε τροφή, πεινώντων ἐν πνεύματι.
Χαῖρε, δι’ ἧς κραταιούμεθα πίστει·
χαῖρε, δι’ ἧσπερ εὐχαῖς σου βιοῦμεν.
Χαῖρε, Κόρη πανάφθορε.
Ὦ θεόσοφε κόρη, ἡ σοφὴ καὶ παρθένος, τοῦ Χριστοῦ μου ἡ νύμφη καὶ Μάρτυς (γ΄), ἡ ἁγνὴ καὶ καλὴ ἀληθῶς, τὸν ὡραῖον ποθοῦσα καὶ εὑροῦσα δὴ γλυκεῖαν ὅψιν, πρέσβευε ἵνα ᾄδωμεν ἐκβοῶντες·
Ἀλληλούϊα.

Θεοφάνειες και Θεοφάνεια


Υπό Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου
Θεοφάνεια, (από το Θεός και φαίνω=φανερώνω, αποκαλύπτω), είναι η φανέρωση, η αποκάλυψη του Θεού στον άνθρωπο. Ο Θεός φανερώνει τον εαυτόν του και το θέλημά του στον άνθρωπο, διότι ο άνθρωπος, ο μεταπτωτικός άνθρωπος, αδυνατεί να ανακαλύψει με τις ιδικές του διανοητικές και πνευματικές δυνάμεις τον Θεόν, αδυνατεί να έρθει σε κοινωνία με τον Θεόν. Βέβαια ο Θεός δεν έπλασε εξ' αρχής έτσι τον άνθρωπο. Οι πρωτόπλαστοι προ της πτώσεως βρισκόταν σε κατάσταση συνεχούς θεωρίας και κοινωνίας με τον Θεόν. Όπως παρατηρεί ο Μέγας Αθανάσιος, ο Θεός έδωσε στον Αδάμ «της ιδίας αϊδιότητος έννοιαν και γνώσιν», έτσι ώστε με την δύνα-μη της Χάριτος του Θεού «αγάλληται και συνομιλεί τω θείω», δηλαδή να χαίρεται και να συνομιλεί με τον Θεόν. Έχων δε την ψυχήν του καθαράν και αμόλυντον από κάθε αμαρτία «κατετρύφα αυτής κατά πρόσωπον της θείας εμφανείας», δηλαδή απολάμβανε την παρουσίαν του Θεού πρόσωπον προς πρόσωπον. Τα πράγματα όμως στη συνέχεια άλλαξαν. Μετά την παράβαση της εντολής του Θεού οι πρωτόπλαστοι απώλεσαν πλέον την Χάρη του Θεoύ, εστερήθησαν του ενδύματος της αφθαρσίας και της απαθείας, εσκοτίσθη ο νούς και κατέστη πλέον ανίκανος να θεωρεί τον Θεόν και να βρίσκεται σε κοινωνία μαζί του. Αυτή δε η κατάσταση του σκοτισμού και της πνευματικής νεκρώσεως μετεδόθη ωσάν κληρονομική αρρώστια σ' όλους τους απογόνους του Αδάμ, σ' όλο το ανθρώπινο γένος.

Ωστόσο ο Θεός και μετά την πτώση δεν εγκατέλειψε το πλάσμα του. Όπως παρατηρεί ο ΜέγαςΒασίλειος σε μία ευχή της Θείας Λειτουργίας του «Ού γαρ απεστράφης το πλάσμα σου εις τέλος, ό εποίησας αγαθέ, ουδέ επελάθου έργου χειρών σου, αλλ' επεσκέψω πολυτρόπως διά σπλάγχνα ελέους σου. Προφήτας εξαπέστειλας, εποίησας δυνάμεις διά των αγίων σου, των καθ' εκάστην γενεάν ευαρεστησάντων σοι. Ελάλησας ημίν διά στόματος των δούλων σου των προφητών, προκαταγγέλων ημίν την μέλλουσαν έσεσθαι σωτηρίαν». Οι «επισκέψεις» του Θεού, για τις οποίες εδώ γίνεται λόγος, σε εκλεκτούς άνδρες της Παλαιάς Διαθήκης, Προφήτες και Πατριάρχες, και οι «δυνάμεις»,